![]()
Nieuws
Weblogs
Ondernemen in Groningen
Werken en wonen
Facts & figures
Ambassadeurs
Bereikbaarheid
Innovatie
print deze pagina
Westeremden, 27/11In de promotie rondom Groningen is de Ambassadeursclub inmiddels een waar fenomeen geworden. 25 ondernemers en bestuurders die Stad en Provincie een warm hart toedragen hebben zich verenigd in een club die twee keer per jaar bij elkaar komt. Qua ‘rechten en plichten’ geldt een eenvoudig principe. Ieder lid draagt financieel bij aan de promotiecampagne ‘Er gaat niets boven Groningen’ in de vorm van een jaarlijkse contributie en probeert, daar waar mogelijk, via zijn bestaande netwerk en promotiekanalen Groningen op de kaart te zetten.
Wat hier tegenover staat zijn bijeenkomsten met elkaar die gekenmerkt worden door een informeel karakter, een hoog even-bijpraten-karakter en vooral veel humor. Voorzover ik weet is Groningen met dit concept uniek in Nederland. En belangrijker, het werkt! Afgelopen dinsdag was het weer zover. Ditmaal op het Provinciehuis met campagnegastheer pur sang Hans Alders, die dus een thuiswedstrijd speelde. De club bevat ondernemers als Harm Post van Groningen Seaports (altijd weer goed voor een vrolijke noot), Jeroen Meulendijks van Groningen Airport (altijd weer vernuftig bezig met de marketing van de luchthaven), Bert Riemeijer van makelaardij Boelens-Jorritsma (altijd weer goedlachs) en Dirk Nijdam van Marketing Groningen (altijd weer kritisch en alert om de stad optimaal te promoten). Aangevuld met bestuurders van stad en provincie een diverse club dus, maar in zijn omvang inmiddels behoorlijk krachtig. Om het netwerken letterlijk invulling te geven was er de ‘Volg de Pen’-actie bedacht. Ieder lid krijgt een pen met een code erop waarmee je vervolgens op een site kunt inloggen. Daar kan eenieder zijn persoonlijke mening over Groningen geven met de bedoeling om de pen door te geven aan iemand in je eigen netwerk. Diegene logt vervolgens weer in, et cetera, et cetera. Omdat je de woonplaatsnaam moet invullen is letterlijk heel mooi te zien hoe groot het netwerk van de Ambassadeursclub is.
De dag erop naar Hoogeveen waar Henk ten Hoor is gevestigd. Henk ten Hoor, Open-klant van het jaar 2005 (niet omdat ze het meeste doen, maar vooral ook omdat ze één van de leukste zijn) groeit en groeit en heeft inmiddels 80 kledingzaken in Nederland. Nog geen landelijke dekking, maar dat zal niet geweldig lang meer duren. Iets wat dus dan ook een andere communicatie- en marketingaanpak vraagt. Nu is dat nog de maandelijkse folder in een oplage van 600.000 gecombineerd met de inzet van lokale middelen als advertenties en abriposters. Dat zal straks waarschijnlijk veranderen. Regeren is vooruit zien en dat geldt ook voor communiceren. Qua imago hebben we Henk inmiddels een stap verder gebracht door onder andere een totale restyling van de folder en het instore-materiaal. Het Zeeman/Wibra-niveau is passé, Henk ziet nu meer op het niveau Hema en H&M. Waarbij we de oude doelgroep wel hebben weten te behouden als klant. Dus in feite een nieuwe doelgroep aangeboord zonder te omzet van de oude te verliezen. Nu is het zaak om ook qua middelen en media in de pas te blijven lopen met de groei die Henk ten Hoor doormaakt. En dan betekent landelijke dekking ook de mogelijkheden onderzoeken van landelijke middelen, bijvoorbeeld radio en TV. De rest van de week werd beheerst door sollicitaties op drie vacante plekken. We zochten een account executive, een planner en een dtp-er. Via vooral het netwerk hebben we in een maand tijd alle drie functies weten in te vullen met goede en ervaren mensen. En in zo’n proces kom je ook opmerkelijke dingen tegen. En blijkt dat solliciteren tegenwoordig ook onderhevig is aan nieuwe manieren van communiceren. Zo hadden we een gesprek gepland met een meisje voor de ondersteunende functie en bleek ze op het geplande tijdstip niet te kunnen. Alleen had ze dit per sms-je aan me laten weten terwijl ik de hele middag in Hilversum in vergadering zat. Niet gelezen dus. Vlak voor Groningen kreeg ik in de auto collega Barry aan de lijn die het gesprek met haar zou voeren (ik zou later even aanschuiven) dat ze niet was gearriveerd en hij haar maar had gebeld waar ze bleef. Zonder excuses te ontvangen en met de mededeling dat ze toch een sms-je aan mij had gestuurd had Barry haar weer neergelegd. Het bewuste sms-je viste ik terug op de zaak tussen de andere 10 ontvangen berichten op mijn mobiel uit. Het zal aan mij liggen en misschien ben ik te weinig early adapter voor dit soort nieuwe omgangsvormen, maar even bellen met het kantoor en daar doorgeven dat de afspraak die je hebt helaas niet door kan gaan was toch wel het minste lijkt me. Kortom, hoe graag wil je een baan? Afserveren dus, want het voordeel is dat je wel direct weet wat voor vlees je in de kuip hebt. Afgelopen zaterdag was Sinterklaas in het dorp. In de rode Amerikaan met open dak van Arnold Helmantel reed Sint (leraar Abma van de Dorpsweg) behoedzaam door de straten van Westeremden, gevolgd door vier Pieten die hun kunsten te pas en te onpas vertoonden voor het publiek langs de kant van de weg. En vanzelfsprekend voor de stoet kinderen achter de auto. Lantarenpalen, fietsen, trampolines, paardentrailers. Niets was te dol voor de pieten. Voorop in de intocht reed Tjeerd Piepke (vanwege de eeuwige pijp in zijn mond) met zijn geluidswagentje. Voorzien van één box schalden blikkerige kinderstemmetjes uit jaren ’70 het autootje uit over de wierde, waarbij het hele Sinterklaas-repetoire werd afgewerkt. Traditioneel wordt onderweg gestopt omdat er iets met één van de Pieten gebeurt. Dit keer zat de jongste Piet bovenop het dak van de familie Bats tegenover de dorpswinkel van Van der Molen en durfde er niet meer af. Hoogtevrees. Wat men ook verzon en hoe de kinderen hem ook moed in schreeuwden. Piet bleef waar hij zat, op het dak. Gelukkig hebben we nog loonbedrijf Slager in het dorp met hun uitgebreide machinepark van trekkers en andere landbouwvoertuigen. En toen de vertwijfeling bij het kindergrut echt toesloeg doemde in de verte een hoogwerker van Slager op. Het bakje aan de lange arm werd voorzichtig langs het huis naar boven gemanouvreerd en was uiteindelijk op zo’n hoogte dat het voor Piet een makkie was om van het dak in te stappen. Eenmaal op de grond werd de Verloren Piet met gejuich ontvangen. Het gezelschap vervolgde de tocht en eindigde traditioneel in het Dorpshuis waar Alle & Aaltje de koffie klaar hadden voor de ouders en voor Sinterklaas en waar de dienbladen met bekertjes ranja al gereed stonden voor de kinderen. En die waren eigenlijk maar geboeid door één ding. Wat zou er dit jaar in het pakje zitten dat ze zo meteen van de Sint zouden ontvangen na het doen van een dansje of het zingen van liedje? Want ook dat is traditie in Westeremden. rss
|

