Week 47

De reis vanaf Groningen neemt zes uur met de auto in beslag, dit met een tussenstop om een en ander verantwoord te laten zijn. Met Erwin, chauffeur, vertrek ik maandag om 3 uur, om net zoals twee weken geleden in de avond afgeleverd te worden in een mij onbekende Europese stad, in een hotel om daarna mijn weg te zoeken. Daar is het eerste moment van paniek. De mobiele telefoonnummers heb ik wel, maar niemand neemt op. Hoe nu verder. Gelukkig neemt burgemeester Cees Bijl van Emmen na enige tijd wel op en weet mij te melden dat de Nederlandse delegatie in een Turks restaurant zit, om de hoek, maar hij komt mij wel even ophalen. De Nederlandse delegatie bestaat uit gemeentevertegenwoordigers: burgemeesters: Onno van Veldhuizen (Hoorn) en Cees Bijl (Emmen) en provincievertegenwoordigers: Marian Dekker (Utrecht) en ondergetekende. Dit met ondersteuning van Gonnie Verbruggen (IPO) en Elizabeth Roussel (VNG). Het is gezellig en ik voel mij al snel op mijn gemak in dit goede gezelschap. Dat is wel nodig ook want de agenda en stukken voor de komende dagen boezemen mij angst in, anders kan ik het niet zeggen. Veel en dikke stukken, niet erg duidelijk wat precies het politiek punt is enz enz. Ik heb wel besloten mij hier onbevangen in te storten en het “op mij af te laten komen”, maar de praktijk is moeilijker: ik heb mijn grote twijfels of ik hier ook daadwerkelijk iets kan bijdragen.

De volgende ochtend is helaas een stevige bevestiging van mijn vooroordelen. In de ochtendvergadering staat het zogenaamde charter voor regionale overheden centraal. Dit zou natuurlijk best iets kunnen zijn, want het gaat om de rol, het belang en de functie van provincies enz enz. De zaak zit echter al jaren in het slop. Noch uit de stukken noch uit de mondelinge bijdragen wordt duidelijk waarom. Gelukkig ligt het niet aan mezelf want ook collega Marian Dekker wordt radeloos van de betogen van vooral Zuid-Europese vertegenwoordigers. Er zijn twee culturen in Europa besluit ik: de Noord Europese: strak zakelijk en direct en de Zuid-Europese: wijdlopig, langdradig en omslachtig. Gelukkig komt de Deense delegatie op ons af die met een aantal voorstellen komt om de zaak weer vlot te trekken. Contact wordt gelegd met de Britse delegatie die als enige in de mondelinge bijdragen te volgen is. Goed, dit wordt allemaal toch wat concreter misschien. Marian Dekker en ik trekken samen op en houden elkaar goed vast in deze vuurproef. In een belendende sessie is het echter een stuk spannender. Daar wordt Turkije hard aangepakt over het optreden tegen de 56 Koerdische burgemeesters die tweetalig de gemeenteraadsbesluiten publiceren. Turkije heeft de burgemeesters uit hun functie gezet, er zijn nieuwe verkiezingen die waarschijnlijk niets oplossen enz. enz. De Turkse lobby waarbij Rusland voor hun karretje wordt gespannen mislukt volledig. Niet leuk voor Turkije dat lid wil worden van de EU dat de Raad van Europa een resolutie aanvaardt die het optreden van Turkije veroordeelt.

In de middag wordt het beter. Er zijn presentaties over het verloop van verkiezingen of het functioneren van de democratie in een van de 47 lidstaten. Dat zijn alle landen van Europa behalve Wit-Rusland dat vanwege de dictatuur geen lid kan zijn. Hoogtepunt voor de Nederlandse delegatie is de presentatie van het rapport over het functioneren van de democratie in Kroatië waaraan Cees Bijl heeft meegewerkt. Kroatie is als de wiedeweerga bezig om zaken te verbeteren, want het wil absoluut lid worden van de EU. In de avond gaan wij met de delegatie uit eten in het prachtige Straatsburg in een heel ouderwets mooi Frans restaurant. Elizabeth Roussel weet goed de weg. Zij is van oorsprong francaise en kapt het pad voor ons. De kathedraal van Straatsburg is adembenemend mooi. Redelijk op tijd naar bed om de volgende dag ook weer opgewassen te zijn tegen een overmaat aan procedure. Het valt opnieuw mee. We leren meer mensen kennen en zaken worden meer en meer duidelijk. Na een lunch vertrek ik met Erwin op woensdag weer naar Groningen.

De week eindigt emotioneel. Op donderdagmorgen wordt bekend dat Marga de Jong, medewerkster van cultuur, is overleden. Het was bekend dat zij ongeneeslijk ziek was, maar het overlijden komt onverwacht snel. Ik ben volkomen van slag en schrap een aantal afspraken. Ik bezoek de afdeling om er te zijn. Marga was een gouden vrouw, betrokken en met hart voor de zaak. Gevochten als een leeuw voor monumenten en cultuurhistorisch erfgoed. Zeer deskundig, alert, integer en onverzettelijk.
Op vrijdag neemt Hans Alders afscheid voor een beperkt publiek. Het is goed georganiseerd en warm menselijk. Een mooi afscheid dat Hans zeer verdiend heeft.