Groningen, 16 augustus

Al snel begint dan het gewone leven weer. Voor mij is altijd het moment dat ik de vakantieslippers verruil voor sokken en schoenen het duidelijkste signaal dat het weer voorbij is. Op kantoor nog geen topdrukte, maar wel heel wat mensen die alweer van vakantie terug zijn.

Eind van de maandagochtend een telefoontje van Jolly: ons konijn Suus heeft tot onze stomme verbazing vier jonkies geworpen. Dit moet het gevolg moet zijn van een vakantieaffaire, want bij ons leeft ze volstrekt celibatair. En inderdaad wordt al snel bevestigd dat ze op het logeeradres samen met het konijn van de familie Fransen een dagje in de ren heeft gespeeld. Bij de dierenwinkel laten de kinderen zich uitleggen dat we ons vooral niet met de kleintjes moeten bemoeien, daar zorgt moeders helemaal zelf voor.

In de grote wereld draait het deze week om de beurscrisis en een enorme aardbeving in Peru. De problemen van de Amerikaanse mensen met zo’n subprime-hypotheek lijken me van een heel andere orde dan de vermeende koopkrachtproblemen voor 2008 waar het debat in Den Haag alweer over is gestart. En België heeft nog steeds geen nieuw kabinet.

De jonkies van het konijn redden het niet. Woensdagmiddag heb ik ze begraven. Het konijn zelf blijft er totaal onverschillig onder. Schijnt vaak te gebeuren dat jongen worden verwaarloosd of verstoten, maar het is wel een beetje triest.

We vieren ons eerste jaar in Haren met een etentje bij Het Voorhuis aan de Kromme Elleboog. Altijd lekker en altijd gezellig.